Negatywne skutki bycia tutusiem z doskoku odczuwają wszyscy domownicy.

Opracowanie: Beata Kozaczuk

Niewielkie znaczenie ojca w rodzinie może zaburzać dorastanie dziecka. Taką sytuacja jest w rodzinach nazywanych rodzinami z peryferyjnym ojcem. Wtedy rola ojca w domu jest drugoplanowa. Tatuś jest jakby na uboczu w życiu rodzinnym.  W pewnym sensie jest to rodzina niepełna, lub tymczasowo, czyli weekendowo pełna.

Gdy brakuje ojca jego rolę zastępuje matka. Przejmuje ona wiele obowiązków na czas nieobecności męża. Odpowiada za wiele rzeczy, o wielu decyduje, wszystko dźwiga na swojej głowie i bardzo na to narzeka. Czuje się osamotniona w zwiazku partnerskim. Właściwie tylko w weekendy mąż jej towarzyszy. Również dzieci odczuwają nagatywne skutki braku ojca. Więź matki z dziećmi staje się zbyt silna. Spędza ona z nimi praktycznie cały wolny czas. Jednocześnie brakuje miejsca na relacje dzieci z ojcem. Tymsamym spycha się go na boczną pozycję. To powoduje trudności dziecka w dojrzewaniu. Ma ono problemy w doświadczaniu samodzielności, gdyż wieź matki z nim jest zbyt bliska. Ojciec nie jest podporą konieczną do rozluźnienia przywiązania żony z dzieckiem. Zarówno matki, jak i ojcowie nie powinni przedłużać czasu niezbędnej opieki nad dzieckiem. Normą jest zaspokajanie wszytskich potrzeb dziecka, kiedy jest ono małe. Wtedy rodzice pieszczą dziecko, przewijają, karmią oraz dbają o jego wygodę. Dziecko w tym czasie sygnalizuje tylko opiekunom potrzebę, a oni natychmiast ją spełniają. Dorastając zaczyna część z tych potrzeb samodzielne realizować. Od tego zależy, czy będzie dobrze przygotowane do samodzielenego życia. Oczywiście dzieci dojrzewają w różnym tempie. Moment, w którym dziecko staje się samodzielne wyznacza jego dojrzałość fizyczna oraz umysłowa. Rodzice i inni opiekunowie wspierają dziecko w jego rozwoju stawiając przed nim odpowiednie do jego wieku i możliwości zadania do wykonania, np. samodzielne jedzenie. Początkowo pomagają dziecku i dają mu przykład jak poradić sobie w nowych sytuacjach. Z czasem samodzielność dziecka wzrasta. Ostatecznie rola opiekunów polega na towarzyszeniu dziecku. Brak ojca w wychowaniu zakłóca prawidłowy przebieg rozwoju dziecka. Matka kierowana dobrem dziecka nadmiernie wyręcza go w czasie wykonywania codzinnych czynności. Jednocześnie czuje się ona potrzebną i ważną dla dziecka. Część tych odczuć powinna dzielić z mężem. Gdy ojciec nie jest gościem w rodzinie, to naturalnie część czasu, który poświęca matka dziecku, spędzałaby z nim. Przebywające samo dziecko usiłuje samodzielnie podołać napotykanym trudnościom. W tym czasie małżonkowie mają czas dla siebie. Wzmacniają swoją relację partnerksą i rodzicielską. Wtedy żona nie jest osamotniona w roli rodzica, a mąż czuje, że jest częścią rodziny rodziny. Dziecko obserwując rodziców naturalnie uczy sę jak relacja partnerska wygląda. W przyszłości bowiem będzie powielać zachowania widziane w domu. Najważniejsze dla wszytskich domowników jest wspólne przebywanie. Jedność rodziny pozwala dziecku budować bliską wieź z każdym rodzicem z osobna. Dodatkowo chłopcy mają wzór męskości, na którym również będą się wzorować w czasie dorastania. Dziewczynki natomiast budują wizję partnera, którego będą poszukiwać w przyszłości.

Czasami ojcowie pracują z dala od domu. Rozmowy telefoniczne z żoną, za każdym razem gdy tego potrzebuje, pomagają jej w podejmowaniu decyzji. Będąc w domu niech przebywa z dziećmi oraz okazuje zrozumienie dla trudu żony. Kobiety niech zajmą się sobą w tym czasie. Rodzinnne spędzanie wieczorów pomoże poczuć się częścią rodziny dla każdego domownika. Nie starajmy się nadrabiać minionego czasu. Zamiennie, jak najlepiej wykorzystujmy dany czas, by poprzez miłe wspomnienia umacniać rodzinę.

* Artykuł dedykuje wszytskim zapracowanym ojcom, którzy w czasie pracy pozostają tatusiami i partnerami.